Λευκός Ελβετικός Ποιμενικός

Ένας γερμανικός… που άλλαξε υπηκοότητα κυρίως εξαιτίας της αδιαφορίας των κλαμπ των γερμανικών για τα συγκεκριμένα δείγματα και της αγάπης των ελβετών για αυτά που δεν άργησαν να τα πολιτογραφήσουν δικά τους.

Ύψος θηλυκά: 55-61cm
Ύψος αρσενικά: 60-66cm

Βάρος θηλυκά: 25-35kg
Βάρος αρσενικά: 30-40kg

Χώρα Προέλευσης: Ελβετία

Σύμφωνα με τον ιδρυτή της φυλής, τον Cpt Max Von Stephanitz, το χρώμα δεν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό των Γερμανικών Ποιμενικών αλλά περισσότερο ο χαρακτήρας των σκύλων, που έπρεπε να είναι ατρόμητος, πρόθυμος, εργατικός και ταυτόχρονα φιλικός και αξιόπιστος.

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός, πως ένα από τα σκυλιά που ο Max Von Stephanitz είχε διαλέξει ως το ιδανικό πρότυπο της φυλής και χρησιμοποίησε στις μετέπειτα διασταυρώσεις, ήταν λευκό.

Εξάλλου, ως εμπνευσμένος και έμπειρος εκτροφέας που ήταν, ήξερε πως σε τακτά χρονικά διαστήματα, θα εμφανίζονταν ολόλευκα κουτάβια.

Παρόλο που εκείνος προτιμούσε τον γκρί μανδύα για τα Γερμανικά Ποιμενικά του, ο βασικός του στόχος δεν υπήρξε το ιδανικό χρώμα αλλά το ιδανικό εργασιακό σκυλί, που θα μπορούσε να ανταποκρίνεται με επιτυχία σε μια ευρεία γκάμα διαφορετικών καθηκόντων.

Η ιστορία
Η πρώτη προσπάθεια να δημιουργηθούν αμιγώς λευκά σκυλιά πριν από το 1900, ήταν το πανίσχυρο τότε εκτροφείο Ηouse of Habsburg, στην Αυστρία, του οποίου η επιρροή στην αυτοκρατορική Ευρώπη ήταν ιδιαίτερα ισχυρή. Οι βασίλισσες των Αμβούργων λοιπόν, σύμφωνα με την παράδοση, ήθελαν Λευκά Γερμανικά Ποιμενικά, προκειμένου να ταιριάζουν με τα λευκά επίσημα ρούχα τους και τα ολόλευκα άλογα που έσερναν τις βασιλικές άμαξες.

Τότε, δεν αποτελούσε ερώτημα για κανέναν κατά πόσον τα δείγματα αυτά ανήκαν στην ίδια φυλή με τα υπόλοιπα Γερμανικά.

Το ερώτημα προέκυψε για πρώτη φορά το 1917 στις ΗΠΑ και για πολλούς – εκτροφείς και κυνολογικούς ομίλους – συνεχίζεται ως σήμερα.

Το 1919, οι Βρετανοί, σκέφτηκαν πως η ονομασία «Γερμανικός», θα προκαλούσε προβλήματα στην εμπορικότητά τους, εξαιτίας της εικόνας που υπήρχε για τους Γερμανούς στη χώρα μετά τον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο και έτσι τα μετονόμασαν σε «Αλσατικό Λυκόσκυλο», ακριβώς επειδή η εμφάνισή του θυμίζει λύκο.

Η επίσημη ονομασία δε θ’ άλλάζε πριν από το 1971, όταν τα σκυλιά άρχισαν και πάλι να αναφέρονται ως «Γερμανικά Ποιμενικά της Αλσατίας».

Στο μεταξύ, λίγο μετά το Β’ παγκόσμιο, η πολιτική των αμερικανών απέναντι στα λευκά δείγματα είχε αλλάξει, συμφώνησαν πως δεν έπρεπε να καταγραφούν ως ξεχωριστή φυλή αλλά δεν ενθάρρυναν κιόλας την εκτροφή τους, με αποτέλεσμα ως το 1968 να εξαφανιστούν εντελώς από τους στίβους.

Στο μεταξύ, πολλοί εκτροφείς προσπάθησαν να κυκλοφορήσουν φήμες σχετικά με πιθανά προβλήματα που μπορεί να συνοδεύουν ένα λευκό δείγμα, την τάση για αλμπινισμό αλλά και την απρόβλεπτη συμπεριφορά. Οι φήμες αυτές έκαναν πολλούς εκτροφείς να αποκλείσουν την αναπαραγωγή των λευκών δειγμάτων και χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια και να προχωρήσει αρκετά η επιστήμη της γεννετικής, ώσπου να διαπιστωθεί πως ο χρωματισμός δε συνδέετεαι με προβλήματα συμπεριφοράς ή αλμπινισμό.

Ο Λευκός Ελβετικός Ποιμενικός
Πολλοί εκτροφείς σε Αμερική και Καναδά κυρίως, επιθυμώντας να διατηρήσουν το συγκεκριμένο είδος και αδιαφορώντας αν οι επίσημοι σύλλογοι Γερμανικών Ποιμενικών το ήθελαν ή όχι, προχώρησαν σε επιλεκτικές αναπαραγωγές και πολλοί έκαναν τη δική τους ανεξάρτητη εκτροφή. Στη συνέχεια, τα Λευκά Ποιμενικά επέστρεψαν στην Ευρώπη, με την Ελβετία να τα αγκαλιάζει και να τα ονομάζει δική της ξεχωριστή φυλή, τον Λευκό Ελβετικό Ποιμενικό.

Όλα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1970, με τον αρσενικό Lobo, από τις ΗΠΑ, να αποτελεί το βασικό πρόγονο της φυλής.

Στις 26 Νοεμβρίου του 2002, η φυλή αναγνωρίστηκε από το Διεθνή Κυνολογικό Όμιλο (FCI) (White Swiss Shepherd Dog, Κατηγορία 1, Ποιμενικοί) και δεν αποτελεί πλέον «Κακό δείγμα Γερμανικού Ποιμενικού». Φυσικά για να επιτευχθεί η αναγνώριση, έπρεπε τα σκυλιά να διαφοροποιούνται από τους υπόλοιπους Γερμανικούς Ποιμενικούς, κάτι που αναπόφευκτα συνέβη – τόσο στην εξωτερική εμφάνιση όσο και στο χαρακτήρα – καθώς επί δεκαετίες, η αναπαραγωγή των λευκών δειγμάτων γινόταν με διαφορετικούς προγόνους και αίματα από τα εκθεσιακά Γερμανικά Ποιμενικά.

Σήμερα, ο Λευκός Ελβετικός Ποιμενικός διαφοροποιείται κυρίως στο σώμα, που είναι πιο μακρύ και παράλληλο προς το έδαφος από αυτό του κλασικού γερμανικού και στη μουσούδα που είναι πιο μακριά και μυτερή. Ο χαρακτήρας διατηρεί τα ίδια στοιχεία που έχουν κάνει τον Γερμανικό το δημοφιλέστερο σκυλί στον κόσμο.

Λευκός Ελβετικός Ποιμενικός

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο με τους φίλους σας στο…