Γκόρντον Σέττερ

Αυτός ο σκύλος φέρμας είναι πολύ καλός στην πεδιάδα και εξαιρετικός στα δύσβατα εδάφη. Στο δάσος κυνηγά αποτελεσματικά την μπεκάτσα. Πολύ άξιος στο έλος, ε’χει αυστηρές φέρμες και συγκρατημένες κινήσεις.

Συνήθως γαβγίζει πολύ νωρίς. Θαρραλέος σιο κυνήγι και ευχάριστος στο σπίτι, χαδιάρης και ευγενικός με τα παιδιά. Το Γκόρντον μπορεί να γίνει πολύ καλός φύλακας.

Γενική όψη

Πιο χαμηλόσωμο από το Αγγλικό και από το Ιρλανδικό Σέττερ και πιο γεροδεμένο. Το Σκοτσέζικο Σέττερ δεν πρέπει, ωστόσο, να δείχνει βαρύ.

Κεφάλι: Δυνατότερο από του Αγγλικού Σέττερ και λίγο ογκώδες, ιδίως στο αρσενικό. Κρανίο ελαφρά στρογγυλεμένο, πολύ ανεπτυγμένο προς όλες τις κατευθύνσεις. Ρινομε-τωπικό κοίλωμα πολύ τοξωτό. Σαγόνια δυνατά και κανονικά. Ακρορρίνιο αρκετά μακρύ και πλατύ. Ρουθούνια πολύ χαμηλά. Μάτια μεγάλα, σκουρόχρωμα. Αυτιά κολλημένα στη γραμμή του ματιού, πλατιά, πέφτουν επίπεδα πάνω σία μάγουλα. Κορμός: Λαιμός αρκετά χοντρός, μάλλον μακρύς, χωρίς διπλοσάγονο. Στήθος πολύ ψηλό και ευρύ. Πλευρά πολύ προεξέχοντα. Ράχη ίδια από το ακρώμιο ως την αρχή της ο-σφύος. Λαγόνια αρκετά κοντά. Νώτα που συνεχίζουν προς τα πίσω την κυρτή γραμμή της οσφύος. Ωμοπλάτες επιμήκεις, λοξές και πολύ μυώδεις, κνήμες ίσιες και δυνατές. Πίσω σκέλη τονισμένα και πολύ μυώδη. Ιγνύες χαμηλές και αγκωνώδεις. Πόδια δυνατά, συμπαγή, στρογγυλά. Νύχια δυνατά και σκούρα.

Ουρά: Χοντρή στη ρίζα, λεπτή στην άκρη, κοντή και σχεδόν ίσια, κολλημένη ψηλά. Τρίχωμα: Τρίχα σχεδόν λεπτή, μεταξένια, λεία. Αρκετά κοντή στο κρανίο και λεία στη μουσούδα και στα μάγουλα. Μερικοί κυματισμοί επιτρέπονται. Μακριές μεταξένιες φράντζες στα αυτιά, στους μηρούς και στην ουρά. Χρώματα σε μαύρο και της φωτιάς. Απαραίτητη μια ωοειδής κηλίδα στο χρώμα της φωτιάς, πάνω από κάθε μάτι. Το εσωτερικό των αυτιών, των χειλιών, των παρειών και η αρχή του λαιμού, πρέπει να είναι στο χρώμα της φωτιάς, καθώς και οι μηροί, τα πόδια, τα μπροστινά σκέλη και όλα τα εσωτερικά τμήματα μέχρι τον αγκώνα.

Ιστορικό

Το Σέττερ Γκόρντον είναι σκοτσέζικης καταγωγής. Είναι απόγονος, όπως και τα άλλα Σέττερ, του ευρωπαϊκού Επανιέλ. Οφείλει το όνομα του στον άνθρωπο που σταθεροποίησε τον τύπο του: στο δούκα του Γκόρντον, που αφιέρωσε 50 χρόνια από τη ζωή του στη “δημιουργία” και στη βελτίωση της ράτσας αυτής τον 19ο αιώνα. Σκοπός του ήταν να δημιουργήσει, ξεκινώντας από μία ποικιλία μαύρων Σέττερ, που είχε στο κυνοτροφείο του, στο Μπρόουτι Φέρι, ένα σκύλο βαρύ, πιο ανθεκτικό από τα άλλα Σέττερ. Διασταύρωσε τους σκύλους του με Κόλει και μετά με Μπλαντ Χάουντ. Τα προϊόντα των ενώσεων αυτών διασταυρώθηκαν με Ιρλανδέζικα Σέττερ και ίσως και με πόιντερ. Η παρουσία του Μπλαντ Χάουντ εκδηλώνεται σε ορισμένα χαρακτηριστικά που εμφανίζονται μερικές φορές (κουτάβια με θολωτό κρανίο, ζαρωμένο πρόσωπο, μικρό μάτι).

Γκόρντον Σέττερ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο με τους φίλους σας στο…