Πόιντερ

Αγγλικός σκύλος φέρμας. Καθαρόαιμος, με σπάνια κυνηγετικά προτερήματα. Ιδανικός στην πεδιάδα, είναι δύσκολο να βρεθεί σκύλος τόσο ανθεκτικός, τόσο καλός στη φέρμα και με τόσο ευαίσθητη όσφρηση σαν κι αυτόν.

Μπορεί να ανακαλύψει ένα κοπάδι πέρδικες στα 500 μέτρα. Η οσφρητική του ικανότητα αντέχει και στη μεγαλύτερη ζέστη. Αν εκγυμναστεί καλά, γίνεται καλός απορτιάρης και φέρνει καλά αποτελέσματα στο δάσος. Η εκγύμναση του δεν είναι καθόλου δύσκολη, γιατί έχει πολύ γλυκό χαρακτήρα και υπακούει χωρίς αντίρρηση.

Γενική όψη

Ο πιο όμορφος από τους σκύλους φέρμας με λείο τρίχωμα. Περήφανος, κομψός, σβέλτος με ισχυρούς μύες και λεπτά και νευρώδη σκέλη, όλα πάνω του συντελούν στη δημιουργία ενός υπέροχου ζώου.

Κεφάλι: Κρανίο μέσου πλάτους και ανάλογο με το ύψος της μουσούδας. Ρινομετωπικό κοίλωμα πολύ τονισμένο. Ινιακό οστό τονισμένο. Ακρορρίνιο και περίγραμμα των βλεφάρων σκουρόχρωμα (πιο ανοιχτόχρωμα σε περίπτωση κιτρινόασπρου σκύλου). Ρουθούνια πλατιά, μαλακά και υγρά. Μουσούδα λίγο κοίλη που τελειώνει στο επίπεδο των ρουθουνιών. Χείλη μαλακά και πολύ ανεπτυγμένα. Μάτια σε χρώμα φουντούκι ή καστανό. Αυτιά φυτεμένα αρκετά ψηλά, κολλημένα στο κεφάλι, μέσου μήκους, καταλήγουν σε μύτη.

Κορμός: Λαιμός μακρύς, τοξωτός, ελαφρύς, ισχνός, πολύ μυώδης. Στήθος βαθύ που κατεβαίνει μέχρι τον αγκώνα. Πλευρά επιμήκη και προεξέχοντα. Ακρώμιο ανασηκωμένο. Ράχη ίσια, ελαφρά επικλινής. Οσφύς βραχεία, τοξωτή, πλατιά και μυώδης. Γοφοί προεξέχοντες. Ωμοπλάτες λοξές και επιμήκεις. Σκέλη δυνατά και μυώδη. Ιγνύες πολύ χαμηλές. Μηροί πολύ μυώδεις. Πόδια ωοειδή, δάχτυλα σφιχτά και αψιδωτά. Ποτέ πέμπτο νύχι.

Ουρά: Μέσου μήκους, χοντρή στη βάση, λεπταίνει προοδευτικά προς την άκρη, στέκεται στο επίπεδο της ράχης χωρίς καμπύλη προς τα πάνω.

Τρίχωμα: Τρίχα λεπτή, κοντή, σκληρή, ομοιόμορφα κατανεμημένη, λεία και επίπεδη, με έντονη γυαλάδα. Χρώματα: κίτρινο και άσπρο, πορτοκαλί και άσπρο, καφεκόκκινο και άσπρο, μαύρο και άσπρο. Τα μονόχρωμα και τρίχρωμα επιτρέπονται επίσης.

Ιστορικό

Το Πόιντερ είναι προϊόν του παλαιού Ισπανικού Μπρακ, που έφτασε στην Αγγλία γύρω στα 1713, στο τέλος του πολέμου της Διαδοχής της Ισπανίας. Οι Άγγλοι εκτροφείς του 19ου αιώνα έβαλαν σε αυτόν τον ισπανικό σκύλο, τον χοντρο-καμωμένο, με το κοίλο προφίλ και τα προεξέχοντα μάτια, αίμα από το Φοξχάουντ και από το Γαλλικό Μπρακ, που ήταν πιο ελαφρύ και πιο κομψό. Έτσι, δημιούργησαν το σημερινό Πόιντερ, θαυμάσιο παράδειγμα μίας προσέγγισης και αυστηρής επιλογής. Ο Γουίλιαμ Αρκράιτ που υπήρξε ο μεγάλος πρωτοπόρος της ράτσας, συνέβαλε στη σταθεροποίηση της ομοιομορφίας της και έγραψε το 1902 μία βιογραφία του Πόιντερ, κλασικό έργο της κυνοφιλικής λογοτεχνίας. Μετά την εμφάνιση των τουφεκιών ταχείας βολής και τη χρησιμοποίηση των Σέττερ για τα χτυπημένα ζώα, το Πόιντερ άρχισε να αποφεύγεται από τους κυνηγούς στην Αγγλία και έγινε κυρίος σκύλος για εκθέσεις. Στην Ηπειρωτική Ευρώπη η ράτσα αναβαθμίστηκε κυρίως στις προσπάθειες των Γάλλων και Ιταλών κυνοτρόφων.

Πόιντερ

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο με τους φίλους σας στο…